Roman Sierociński (ur. 19 czerwca 1893 w Sorokotiahach koło Białej Cerkwi, Ukraina, zm. 5 października 1976 w Koszalinie) – polski działacz społeczny, nauczyciel, kapitan Wojska Polskiego.
Życiorys Był synem Jana (leśnika) i Bronisławy z Gruczyńskich, uczęszczał do średniej szkoły realnej w Kijowie. W czasie nauki szkolnej należał do harcerstwa, nielegalnej organizacji oświatowej „Filarecja”, potem także Polskiej Organizacji Wojskowej. W 1912 zdał maturę i rozpoczął studia na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki Kijowskiej. Wybuch I wojny światowej zastał go na praktykach w Warszawie. Roman Sierociński powrócił na studia do Kijowa, a w 1915 został powołany do armii rosyjskiej w stopniu chorążego. Służył w oddziale saperów, ukończył w Kijowie szkołę oficerską. W 1917 trafił do I Korpusu Polskiego w Rosji generała Józefa Dowbora-Muśnickiego. Po rozbrojeniu tych oddziałów przez Niemców udał się do rodziców do Lublina, a następnie do Lwowa. Po uzyskaniu przez Polskę niepodległości zgłosił się do dyspozycji władz polskich. Walczył na froncie ukraińskim, m.in. pod Rawą Ruską, Bełzem i Żółkwią. Był ciężko ranny w prawą rękę i dłuższy czas spędził w szpitalach polowych. Skutkiem odniesionej w tym okresie kontuzji była także późniejsza stopniowa utrata słuchu.