Efrem Syryjczyk, św. Efrem (, Ap̄rêm Sûryāyā; , Efraim ho Syros; , ; ur. ok. 306 w Nisibis, zm. 9 czerwca 373 w Edessie) – kaznodzieja, diakon, poeta, komentator Pisma Świętego, piszący w języku syryjskim, święty Kościoła katolickiego i prawosławnego, Wyznawca, święty mnich i Doktor Kościoła, zaliczany do wielkich Ojców Kościoła oraz pustyni, przez swoją działalność poetycko-teologiczną kojarzony zwłaszcza z Wielkim Postem.
Życiorys Urodził się około 306 roku w najprawdopodobniej w Nisibis. Został wychowany w duchu chrześcijańskim, informacje o pogańskim ojcu należy odrzucić. Wpływ na jego rozwój duchowy miał przede wszystkim Jakub z Nisibis. W 363 roku udał się do Edessy, by założyć tam szkołę teologiczną, w której wykształcił między innymi Zenobiusza z Gizerty. Mimo, że propagował pustelniczy styl życia, sam takowego nie prowadził, skupiając się na duszpasterstwie. Historia o jego podróży do mnichów egipskich jest legendarna, natomiast istnieje prawdopodobieństwo jego spotkania z Bazylim Wielkim w Cezarei. Zmarł 9 czerwca 373 roku w Edessie.
Twórczość i poglądy Jego dzieła były tłumaczone na kilka języków, jednak oryginalnie pisał je po syryjsku.