Innym niepełnosprawnym sportowcem, który wystąpił na olimpiadzie zanim odbyła się pierwsza paralimpiada, była Lis Hartel, duńska jeździec, która cierpiała na polio i która w 1952 w Helsinkach i w 1956 w Sztokholmie, gdzie odbywały się konkurencje jeździeckie Olimpiady w Melbourne, zdobyła dwa srebrne medale w ujeżdżeniu.
Pierwsze wydarzenie zorganizowane dla niepełnosprawnych sportowców w okolicy czasowej igrzysk, odbyło się w dniu otwarcia Letnich Igrzysk Olimpijskich 1948 w Londynie. Organizatorem był Ludwig Guttmann, dyrektor Stoke Mandeville Hospital By Susana Correia in Accessible Portugal Online Magazine.. W zawodach z 1948 roku brali udział brytyjscy weterani II wojny światowej z urazami rdzenia kręgowego. Celem dr Guttmana było stworzenie równoważnej z igrzyskami olimpijskimi, elitarnej konkurencji sportowej dla osób niepełnosprawnych. Zawody odbywały się ponownie w tym samym miejscu w 1952 roku, gdzie weterani holenderscy uczestniczyli u boku Brytyjczyków. Był to pierwszy międzynarodowy turniej tego rodzaju.
Za pierwsze igrzyska paralimpijskie oficjalnie uznawane są w Rzymie w 1960 roku.