Tym, co ostatecznie sprawiło, że Tourville podjął taką decyzję, był obelżywy rozkaz ministra, w którym sugerował on mu tchórzostwo, z osobistą adnotacją króla nakazującą wykonanie go. W konsekwencji, 29 maja 1692 roku, wbrew opinii wszystkich wyższych oficerów Tourville stanął do walki z liczącą 92 liniowce flotą angielsko-holenderską, mimo że sam dysponował jedynie 44 okrętami tej klasyPiotr Olender, Bitwy pod Barfleur i pod La Hogue, czyli koniec francuskiego snu o panowaniu na morzach w: Morze, Statki i Okręty nr 12/2008, s.64-71. W rozpoczętej w wyniku tej decyzji bitwie pod Barfleur, dzięki znakomitym manewrom Tourville’a i jego podkomendnych, jak również ich wspaniałemu wyszkoleniu artyleryjskiemu i odwadze, flota francuska nie dała się rozbić, nie tracąc żadnego okrętu i zadając uszkodzenia przeciwnikowi. Jednak po kilku dniach część francuskich okrętów, uszkodzonych po bitwie i zakotwiczonych u brzegów francuskich, została przechwycona i spalona przez Anglików pod Cherbourgiem i w zatoce La Hougue, tak, że ostatecznie Francuzi stracili 15 liniowców, w tym wspaniały okręt flagowy Tourville’a, Soleil Royal.
left|thumb|240px|Bitwa morska pod La Houge