Ludwik Józef de Vendôme, zwany Wielki Vendôme, (ur. 1 lipca 1654, w Paryżu – zm. 11 czerwca 1712 w Vinaròs) – książę de Vendôme, marszałek Francji. Syn Ludwika II, księcia Vendôme, i Laury Mancini, siostrzenicy kardynała Mazarina. Prawnuk Henryka IV – króla Francji, i Gabrielli d'Estrées – jego metresy (księżnej de Beaufort i Verneuil, markizy de Monceaux).
1672-1700 Wstępując do armii w wieku 18 lat wkrótce wyróżnił się energią i osobistą odwagą w holenderskich wojnach. W 1672 brał udział w ataku na Holandię, w 1675 walczył pod wodzą Turenne'a, a w 1688 awansował do stopnia generała-lejtnanta. W wojnie palatynackiej służył pod wodzą marszałka Luksemburskiego w bitwie pod Steenkerke oraz pod wodzą Nicolasa Catinata pod Marsaglią, a w 1695 otrzymał naczelne dowództwo nad armią działającą w Katalonii, gdzie zdobył Barcelonę. Jeszcze w tym samym roku został marszałkiem Francji.
1700-1705 W 1702, po pierwszej nieudanej kampanii Catinata i Villeroy został naczelnym wodzem armii francuskiej we Włoszech podczas hiszpańskiej wojny sukcesyjnej.