François de Neufville, książę de VilleroyStosowana dwojaka pisownia nazwiska (Villeroy/Villeroi); pierwsza historycznie poprawna i częstsza w Wikipedii, dlatego uwzględniona w tytule tego hasła (druga uwspółcześniona). (ur. 7 kwietnia 1644 w Lyonie, zm. 18 lipca 1730 w Paryżu) – marszałek Francji.
Życiorys Pochodził z francuskiej rodziny szlacheckiej, która zyskała na znaczeniu za panowania Karola IX. Jego ojciec Nicolas markiz de Villeroy, również marszałek Francji, był wychowawcą króla Ludwika XIV, który później przyznał mu tytuł książęcy.
Wychowywał się w bliskim otoczeniu przyszłego króla i należał do grona jego przyjaciół. Jako królewski faworyt, zręczny dworzanin i człowiek o dużym uroku osobistym, de Villeroy przewidywał dla siebie nadzwyczajną karierę w armii, której był admiratorem. Praktyka wojskowa zweryfikowała jednak negatywnie jego kompetencje. W 1693 został mianowany marszałkiem Francji bez sprawdzenia jego rzeczywistych zdolności dowódczych, a w 1695, po śmierci marszałka Luxembourga, powierzono mu dowództwo nad armią francuską we Flandrii podczas tzw. wojny palatynackiej.