Dokonał wtedy nieuzasadnionego bombardowania Brukseli (1695), zaś Wilhelm III Orański zwrócił uwagę, że znacznie łatwiej przyjdzie go pokonać niż „małego garbusa” (marszałka Luxembourga).

Wysłany w 1701 do Włoch dla zastąpienia marszałka de Catinata podczas hiszpańskiej wojny sukcesyjnej, wkrótce został pobity przez mniejsze siły księcia Eugeniusza Sabaudzkiego pod Chiari. W lutym 1702 dostał się do niewoli, pozwalając się zaskoczyć Austriakom w zajmowanej Cremonie, co naraziło go na dalszy upadek autorytetu i powszechne drwinyObiegał wtedy satyryczny wierszyk, przytoczony przez Woltera w Le Siècle de Louis XIV (t. 2): Par la faveur de Bellone, Et par un bonheur sans égal, Nous avons conservé Crémone Et perdu notre général. (Z łaski pani Bellony I szczęściem wprost niezrównanem, Zachowaliśmy mury Cremony A rozstaliśmy się z generałem.) (cyt. za Œuvres de Voltaire. Paris: Lefèvre, 1830, t. XX, s. 14).. W następnych latach doznawał niepowodzeń w Niderlandach w walkach z wojskami dowodzonymi przez księcia Marlborough, który ostatecznie w 1706 zadał mu klęskę pod Ramillies. Ludwik XIV pozbawił go wtedy dowództwa i odtąd marszałek powrócił do życia na dworze.