Większość szyfrów strumieniowych korzysta z względnie krótkiego klucza poufnego, który jest pseudolosowo generowany do długości równej długości kodowanej wiadomości. W celu odkodowania wiadomości nadawca i odbiorca muszą posługiwać się tym samym kluczem i używać dokładnie takiego samego algorytmu, który pozwoli na rozszerzenie klucza w pseudolosową sekwencję. Wykorzystanie algorytmu RC4 w protokole WEP doprowadziło do wzmożonych prac na analizą tego algorytmu. W niedługim czasie okazało się, że algorytm posiada pewną słabość. Grupa ISAAC (Internet Security, Applications, Authentication and Cryptography) z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley w swoim raporcie opublikowanym na podstawie analizy standardu WEP opisała kilka wad jakie znalazła w tym standardzie. Oto niektóre z tych wad:
Ręczna dystrybucja klucza szyfrowania jest kłopotliwa w przypadku wielu użytkowników. Zmiana klucza powinna zostać przeprowadzona w ciągu jednego dnia i to w miarę sprawnie. W momencie gdy jakiś pracownik odchodzi z firmy powinny zostać zmienione klucze. Dystrybucja klucza powinna odbywać się dosyć często ze względu na możliwość upowszechnienia klucza.