W standardzie WEP oferowane są współdzielone klucze poufne o długości 40 bitów. W momencie opracowywania standardu prawo Stanów Zjednoczonych nie pozwalało na wykorzystywanie klucza dłuższego niż 40 bitów. Długość tego klucza od dłuższego czasu wzbudzała kontrowersje. Wielu specjalistów zajmujących się bezpieczeństwem danych, a w szczególności ważnych danych, sugerowało wykorzystanie do kodowania kluczy o długości co najmniej 128 bitów.
Szyfry strumieniowe są łatwe do analizowania w przypadku gdy używa się go wielokrotnie. Wykorzystanie wektora IV w WEP pokazuje napastnikowi strumienie, które stosowane są wielokrotnie. Dwie ramki, w których IV jest identyczny, posiadają najprawdopodobniej taki sam klucz poufny i strumień klucza. W ten sposób łatwo znaleźć i przechwycić dane kodowane w ten sam sposób oraz je przeanalizować.
Do analizy poprawności przesyłanych danych zaszyfrowanych WEP wykorzystuje się CRC. Suma kontrolna jest szyfrowana przy użyciu strumienia RC4. Zgubienie przesyłanej ramki spowoduje jej nadanie po raz kolejny. W ten sposób napastnik może przechwycić ponownie nadaną ramkę i w jej miejsce nadać zmodyfikowaną z inną wiadomością. Odbiorca nie ma powodów do odrzucenia dochodzącej poprawnej ramki, mimo że jest ona zmodyfikowana.