Centrum (pod komendą kilku generałów, bez głównego wodza) składało się z 14 tys. piechoty i 30 do 40 dział. Różne regimenty stanęły tak jak przybyły, kompletnie pomieszane, lecz większość piechoty Manchestera pod wodzą generała (Sergeant Major General) Crawforda znalazła się na lewo od frontowej linii, podczas gdy większość piechoty Lorda Fairfaxa w stanęła w centrum. Szkockie brygady obsadziły prawą część linii frontowej (pod wodzą generała (Lieutenant General) Baillie’a, a także linie drugiego i trzeciego rzutu pod wodzą generała (Sergeant Major General) Lumsdena).
Prawe skrzydło dowodzone przez Thomasa Fairfaxa liczyło 2 tys. jazdy z Yorkshire i Lancashire, 600 muszkieterów oraz 1000 jazdy szkockiej na tyłach. Łącznie całość wojska liczyła 21 500 żołnierzy, w tym 14 tys. piechoty, 500 dragonii, 7 tys. jazdy i 30–40 dział.
Wojska rojalistów Rojaliści zajęli pozycje na nisko leżącym wrzosowisku, za kanałem odpływowym. Gdy kontyngent z Yorku przybył z opóźnieniem, rozkazy Ruperta zostały skrytykowanie przez Lord Eythina, jednego z bardziej doświadczonych oficerów Newcastle’a, który twierdził, że rojaliści uszykowali się zbyt blisko linii nieprzyjacielskich.