Frank Parker z powodzeniem występował też w grze podwójnej. Już w 1933 był w finale mistrzostw USA, partnerując Frankowi Shieldsowi, ale musiał uznać wyższość George Lotta i Lesa Stoefena 13:11, 7:9, 7:9, 3:6. Piętnaście lat później Parker, w parze z Tedem Schroederem, przegrał wyrównany finał mistrzostw USA z parą Bill Talbert-Gardnar Mulloy 6:1, 7:9, 3:6, 6:3, 7:9. Tytuł deblowego mistrza USA zdobył w 1943 z Jackiem Kramerem. Bardzo udana okazała się współpraca deblowa Parkera z Gonzalezem na europejskich turniejach wielkoszlemowych w 1949. Amerykanie wygrali zarówno mistrzostwa Francji, jak i Wimbledon. Ponadto Parker zdobył dwa deblowe tytuły mistrzowskie w kraju – w 1937 w hali (z Gregiem Manginem), w 1939 na kortach ziemnych (z Gene’em Mako).
W latach triumfów singlowych w mistrzostwach USA – 1944 i 1945 – Parker znajdował się na czele rankingu amerykańskiego. Między 1937 a 1949 sześć razy znalazł się w dziesiątce nieoficjalnego rankingu światowego, w tym na pozycji lidera w 1948 (w okresie II wojny światowej rankingu nie prowadzono). Był jednym z łączników okres u przedwojennego i powojennego w amerykańskiej reprezentacji w Pucharze Davisa. Debiutował w 1937 i wystąpił w finale przeciwko broniącym trofeum Brytyjczykom, przegrywając z Bunnym Austinem i pokonując Charlesa Hare.