Ludwik Franciszek de Bourbon-Conti (fr. Louis François I de Bourbon, ur. 13 sierpnia 1717 w Paryżu, zm. 2 sierpnia 1776 w L’Isle-Adam) – książę Conti od 1727.

Syn Ludwika Armanda, księcia Conti i Ludwiki Elżbiety de Bourbon-Condé, wnuczki króla Ludwika XIV. Jego siostrą była Ludwika Henrietta, księżna Orleanu.

Wstąpił do armii francuskiej i w 1741 walczył w Czechach w wojnie o sukcesję austriacką. We Włoszech został wodzem naczelnym armii i wsławił się zwycięstwami w bitwach pod Villafranca i pod Madonna dell’Olmo. W 1745 został wysłany do Niemiec, rok później trafił do Niderlandów. W 1747 odszedł z wojska z powodu konfliktu z marszałkiem Saskim.

Od 1761 był patronem kompozytora Jeana-Baptiste’a-Antoine’a Forqueray’a oraz Jana Jakuba Rousseau.

Kandydat do tronu Polski W 1747 grupa polskich magnatów, spodziewających się rychłej śmierci króla Augusta III, zaoferowała mu polską koronę. Jego kandydatura miała poparcie samego Ludwika XV, jednakże nie poparli jej ministrowie francuscy, ponieważ synową króla Francji była wówczas córka Augusta III – Maria Józefa Wettyn.