Partyzanci podjęli się też działań militarno-politycznych. Chcąc zatrzymać reformę rolną, partyzanci z LSRR atakowali rolników, którym przyznano ziemię. Reforma rolna pozwoliła rządowi na uzyskanie szerszego poparcia biedniejszych rolników, podczas gdy partyzantkę zasilali głównie średnio zamożni chłopi. Sowieci wykorzystali to do przedstawiania partyzantów jako reakcjonistów, a sytuacja stworzyła zalążek konfliktu społecznego – od tego czasu Sowieci przedstawiali się jako obrońcy biednych. Poparcie dla Sowietów na Litwie wzrosło też na skutek m.in. przekazania Litwie Wilna.
Według raportów Sowietów z Olity, członkowie partyzantki w sierpniu 1945 roku dokonali ataków na trzydzieści jeden rodzin oraz zamordowali 48 osób, wśród których znalazło się 11 ludzi w wieku od 60 do 70 lat, 6 kobiet w wieku od 17 do 20 lat i 7 dzieci w wieku od 7 do 14 lat. Ofiary były rolnikami, którzy uzyskali ziemię wcześniej należącą do osób nazywanych w państwowej propagandzie „kułakami”, nie mieli oni związku z radziecką partią komunistyczną ani administracją państwową. Gdy rozpoczęto siłową realizację kolektywizacji, partyzanci palili zbiory rolników, niszczyli maszyny należące do spółdzielni, czy zabijali zwierzęta hodowlane.