Działania te według części historyków przypominały bardziej społeczny obstrukcjonizm niż ruch partyzancki, w efekcie kontrowersyjnych działań leśnych, coraz więcej cywili domagało się zakończenia walk i porzuciło poglądy niepodległościowe. W 1948 roku doszło do fali aresztowań i zabójstw członków partyzantki, z czego siedmiu na dziesięciu partyzantów zostało ujętych lub zabitych na skutek donosu ze strony cywili.
W 1953 zaniechali działań militarnych na większą skalę, co związane było ze śmiercią Józefa Stalina i ogłoszeniem amnestii. Pojedyncze oddziały leśne utrzymały się na Litwie jeszcze do 1956, a ostatni ukrywający się partyzant estoński August Sabbe poległ dopiero w 1978.
Estońscy „leśni bracia” Opór zbrojny w Estonii był odpowiedzią na aneksję kraju w 1940 i represje wobec ludności (aresztowania, deportacje, prześladowania). „Leśni bracia” rozpoczęli aktywną działalność w 1941, po wybuchu wojny radziecko-niemieckiej. Urządzali zasadzki, napadali na bataliony likwidacyjne (Istriebitielne bataliony, IB), na niewielkie jednostki Armii Czerwonej oraz lokalne organy władzy radzieckiej. Niektóre miejscowości estońskie wyzwolili jeszcze przed wkroczeniem Wehrmachtu.