Na głowie mają łuskowce niewielkie oczy o ciemnej tęczówce umożliwiające im słabe widzenie. Uszy w zależności od gatunku mogą posiadać małżowinę uszną bądź nie. U łuskowca olbrzymiego znajduje się tam kępa włosów. Występuje ona raczej u gatunków azjatyckich, nieobecna u afrykańskich.
Pysk jest długi i wąski, a w jamie ustnej nie znajdzie się ani jednego zęba. Zanikły one na skutek przystosowania do mrówkożerności, przechodząc przez etap niezbyt funkcjonalnych zębów pozbawionych szkliwa. Bardzo słabe są również mięśnie odpowiadające za żucie, tak że łuskowce właściwie są niezdolne do żucia (pewien wyjątek stanowi łuskowiec indyjski, aczkolwiek u niego mięśnie te również nie służą żuciu, a jedynie utrzymywaniu ciśnienia w jamie ustnej). Kość zębowa jest długa i cienka, występuje spojenie żuchwy stanowiące miejsce poślizgu dla języka. Ten zaś wykazuje u łuskowców szczególne cechy. Przypomina nieco język mrówkojadów. Jest długi, u łuskowca olbrzymiego osiągając 70 cm długości, u łuskowca indyjskiego osiągając 30 cm długości, a u łuskowca jawajskiego tylko 15 cm (u mrówkojadowatych mierzy on 30–40 cm).