Jego przyczep leży aż na wyrosku mieczykowatym, tylnej części mostka (xiphisternium), zależnie od gatunku istotnie rozbudowanym, ale krótkim (gatunki afrykańskie), bądź bardzo istotnie rozbudowanym, z końcem tworzącym szpadowatą płytkę bądź przedłużającym się w długie wyrostki, zakręcające po przejściu w okolicy dołu biodrowego w kierunku grzbietowo-bocznym i kończące się w prawej odnodze przepony (gatunki azjatyckie). Sama budowa mięśniowa języka również wykazuje odmienności. Budujące go mięśnie służą głównie wciąganiu i wyciąganiu języka i tworzy go jedno pasmo mięśniowe, którego nie da się podzielić na konkretne mięśnie jak u wielu innych ssaków. Język działa jako narząd zmysłowy, ale bardziej czuciowy, macający otoczenie, niż smakowy, jako że kubki smakowe ma nieliczne. Pokrywa go lepka, bezbarwna ślina, do której przyczepiają się pożerane przez łuskowca owady. Cechuje się zasadowym pH. Wydziela ją głównie ślinianka podżuchwowa. Ślinianki są bardzo dobrze rozwinięte, sięgając szyi i prawie że barków. Zwiększone wydzielanie tak kluczowej w odżywianiu się zwierzęcia śliny zwiększa jego zapotrzebowanie na wodę i wymaga bardziej wydajnych nerek.