Bitwa pod Stamford Bridge – starcie zbrojne, które miało miejsce 25 września 1066 roku, w Stamford Bridge około 8 km na wschód od Yorku. Bitwa jest uważana za zamknięcie okresu wikińskich najazdów na Wyspy Brytyjskie.
Przyczyny konfliktu 5 stycznia 1066 roku zmarł schorowany król Anglii, Edward Wyznawca, a już następnego dnia witany ogłosiły następcą głównego pretendenta do tronu, Harolda Godwinsona. Król Norwegii nie zapomniał, że jako jeden ze spadkobierców Kanuta Wielkiego może również ubiegać się o panowanie nad tym bogatym krajem. Jednym z jego pierwszych kroków, po ostatecznym opanowaniu norweskiego tronu, było wysłanie do Londynu posłów z zapewnieniem o pokojowych zamiarach.
W pierwszych latach panowania nie miał możliwości zająć się Anglią: zbytnio pochłaniała go walka o duńskie domeny z Swenem Estrydsenem, aczkolwiek ekspedycja na zachód jego syna Magnusa w roku 1058 świadczyła, że ambitne plany Haralda nie ostygły. Zimą 1065/1066 mógł wreszcie działać otwarcie, tym bardziej, że z Flandrii, Anglii i Normandii nadchodziły interesujące wieści. Kwestie prawne, co do legalności jego zamiarów, nie miały znaczenia. Zachodziło natomiast pytanie, czy będzie w stanie pokonać konkurentów – Harolda Godwinsona i Wilhelma, księcia Normandii. Harald Hardraada był pewien, że tak.