W literaturze dotyczącej historii Rzeszowa podkreśla się, że dążył do uczynienia z miasta nowoczesnego ośrodka, dorównującego większym miastom kraju pod względem infrastruktury i warunków życia mieszkańców.

Jednym z jego głównych, niezrealizowanych planów było wprowadzenie w Rzeszowie tramwajowej komunikacji miejskiej. Z myślą o ewentualnym poprowadzeniu torowisk zaprojektowano szerokie pasy rozdziału między jezdniami m.in. na al. Wincentego Witosa i al. Batalionów Chłopskich. Postulat budowy linii tramwajowych znalazł się również w programie wyborczym kandydatów Patriotycznego Ruchu Odrodzenia Narodowego do Miejskiej Rady Narodowej w Rzeszowie w połowie lat 80.

Po odejściu ze stanowiska prezydenta kontynuował pracę w sektorze budowlanym. W latach 90. był dyrektorem rzeszowskiego oddziału firmy Exbud, a jako menedżer tego przedsiębiorstwa wspierał działalność Towarzystwa Przyjaciół Rzeszowa oraz wydawanego przez nie miesięcznika „Echo Rzeszowa”, finansując m.in. jego pierwsze numery. Był również związany ze sportem rzeszowskim jako prezes i późniejszy prezes honorowy Cywilno-Wojskowego Klubu „Resovia”.

Zmarł 20 września 2008 roku w Rzeszowie, w wieku 72 lat.