W 1866 roku na łamach „Kłosów” Janota opublikował artykuł pt. Przewodnicy zakopiańscy, zilustrowany rysunkami Walerego Eljasza. Jako jeden z pierwszych podjął w tym artykule problem przewodnictwa tatrzańskiego, dzieląc się z czytelnikami przemyśleniami i zdobytymi doświadczeniami związanymi z tą kwestią, m.in. zwracając uwagę, że ...nie każdy Zakopianin, a w ogóle nie każdy Podhalanin, czy to z naszéj, czy to po węgierskiéj stronie, jest dobrym przewodnikiem. W artykule tym zaprezentował również Janota sylwetki zakopiańskich przewodników, którzy jego zdaniem zasługiwali na największy szacunek i rekomendację, a byli to: wspomniany Maciej Sieczka, Szymon Tatar i Jędrzej Wala.
Ochrona zwierząt Wraz z doktorem Maksymilianem Nowickim, profesorem zoologii na uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, zaangażował się w ochronę "zwierząt halnych" w Tatrach – kozic oraz świstaków tatrzańskich. Przeprowadzili wspólnie akcję uświadamiającą wśród miejscowych górali i udało im się część z owych "polowacy" przekonać do swojej akcji, dzięki czemu niektórzy z nich zaangażowali się w ochronę tych dwóch zagrożonych gatunków. Byli twórcami ustawy sejmowej z 19 lipca 1868 roku o ochronie tych zwierząt w Tatrach.