Dowodem trwałości tej polityki jest fakt, że od czasów kongresu wiedeńskiego przez pół wieku nie podnoszono oficjalnie kwestii zjednoczenia Niemiec.

We Frankfurcie nad Menem utworzono Zgromadzenie Związkowe (Sejm Związkowy – Bundestag), któremu przewodzić miała Austria. Od drugiej połowy XVI wieku frankfurcka katedra była miejscem, w którym odbywała się koronacja cesarza Świętego Cesarstwa Rzymskiego. W praktyce sejm okazał się polem nieustannego ścierania się wpływów Austrii z wpływami Prus. To właśnie rywalizacja pomiędzy tymi dwoma mocarstwami o przewodnictwo w Związku uniemożliwiała skuteczną współpracę państw związkowych: Prusy kontrolowały północną część Związku, Austria południową. Związek okazał się ostoją obrony własnych interesów jego członków, a Sejm Związkowy nie posiadał środków do podejmowania jakichkolwiek działań. Niemiecki parlament nie odegrał powierzonej roli, gdyż został ubezwłasnowolniony przez niemieckich władców.