Austria i Prusy były tylko częściowo położone w granicach Związku, ponieważ oba te państwa posiadały także terytoria, które nie były wcześniej częściami Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Od władców obu państw oczekiwano, że przeprowadzą polityczną unifikację Niemiec i przekształcą Związek w federacyjne państwo ogólnoniemieckie. O ile większość władców niemieckich i arystokracja feudalna tradycyjnie popierały Habsburgów, depozytariuszy tradycji Świętego Cesarstwa Rzymskiego, o tyle niemiecka burżuazja i wielu intelektualistów wiązali swe nadzieje z Hohenzollernami i rządem pruskim, bardziej dynamicznym od austriackiego. Od 1834 większość państw niemieckich łączył także Niemiecki Związek Celny, zorganizowany przez Prusy, który zapewniał sprawniejszą współpracę gospodarczą (duży liberalizm gospodarczy) i stanowił pruską przeciwwagę dla wpływów austriackich. W ramach związku celnego ujednolicono systemy praw handlowych, wekslowych oraz systemy monetarne krajów członkowskich, aczkolwiek nie wprowadzono jednolitej waluty. Unia celna umocniła prymat ekonomiczny Prus wśród państw niemieckichGeorges Duby Atlas historii świata, wydanie polskie 2010, s. 233..