Wysiedlenie Akadyjczyków thumb|upright=1.2|left Społeczeństwo akadyjskie pozostawione w spokoju powoli rozwijało się. Do roku 1755 akadyjska populacja osiągnęła stan pomiędzy 14 a 18 tysięcy osób wliczając w to Francuzów zamieszkujących Cape Breton. W tym samym czasie, w związku napięciem międzynarodowym, brytyjskie władze zaczęły wątpić w lojalność swych akadyjskich poddanych. W 1755 podjęto decyzje o ich deportacji. W latach 1755–1760 wysiedlono ok. 6050 osób. Wysiedlenia nie odbyły się bez nadużyć i okrucieństw. Deportowani tracili swój trwały majątek, byli bici i poniżani. Transportowani w nieludzkich warunkach ginęli w drodze. Celem wysiedlenia i rozproszenia Akadyjczyków były inne kolonie brytyjskie w Ameryce Północnej. Najwięcej, bo aż 1500 Akadyjczyków, przyjęła Virginia (wszystkich ich w 1756 wysłano do Francji), Maryland i Karolina Południowa po ok. 900, inne kolonie po kilkuset. Około 1000 Akadyjczyków kryjąc się w lasach zdołało uniknąć deportacji i przetrwać najgorsze lata. Cześć zbiegła do Nowej Francji. Brytyjczycy napotkali także lokalne próby oporu zbrojnego, które jednak zostały spacyfikowane.