Druga fala deportacji Akadyjczyków nastąpiła w 1758 po upadku Louisbourga i była kontynuowana po opanowaniu Wyspy Księcia Edwarda. Na Cape Breton zamieszkiwało co najmniej 5 tysięcy Akadyjczyków i Francuzów oraz dodatkowe półtora tysiąca na Wyspie. Większość z nich została wysiedlona do Francji, mniejsze grupy do Anglii i amerykańskich kolonii. Ponownie wielu ukryło się lub zdołało przedostać do Nowej Francji. Akadyjczycy, którzy zdołali przetrwać w Nowej Szkocji, stworzyli kilkanaście enklaw, które zachowały swoją specyficzną kulturę do dziś. Wysiedleńcy bądź wtopili się w miejscowe społeczności, tworząc lokalne subkultury, bądź reemigrowali do Nowej Szkocji. Ocenia się, że w czasie deportacji życie straciło do sześciu tysięcy ludzi. (więcej szczegółów w artykule: deportacje Akadyjczyków)
Kolonia i Dominium Nowej Szkocji thumb|Żeton 1 pens wybity dla Nowej Szkocji w 1824 roku. Przy braku monet w obiegu zastąpił gotówkę. Początkowo Nowa Szkocja była peryferyjną kolonią brytyjską. Jednakże wraz z wyczerpywaniem się przestrzeni w Nowej Anglii (parcie na zachód nie rozpoczęło się jeszcze) Nowa Szkocja zaczęła przyciągać coraz więcej kolonistów. Znaczenie Kolonii wzrosło wraz z utratą trzynastu kolonii w momencie powstania Stanów Zjednoczonych.