Od tego momentu Nowa Szkocja oraz dwie sąsiednie kolonie stały się najważniejszymi elementami brytyjskiego imperium kolonialnego w Ameryce Północnej. Trzy kolonie atlantyckie stały się schronieniem większości tzw. lojalistów, czyli tych brytyjskich Amerykanów, którzy pragnęli pozostać poddanymi króla Anglii. Około 30 tysięcy lojalistów wyemigrowało do Nowej Szkocji i Nowego Brunszwiku oraz kilka tysięcy do Kanady. Ludzie ci stworzyli podstawy społeczeństw prowincji atlantyckich. Wielu potomków lojalistów weszło do elit politycznych i kulturalnych swych społeczeństw. W końcu XVIII w. Nowa Szkocja została podzielona na trzy mniejsze jednostki administracyjne. W 1764 utworzono kolonię na Wyspie Księcia Edwarda, którą w 1851 r. przekształcono w Dominium Wyspy Księcia Edwarda, a w 1784 wydzielono z zachodnich terenów Nowej Szkocji nową kolonię – Nowy Brunszwik, którą w 1854 r. przekształcono w Dominium Nowego Brunszwiku. Od tego momentu Nowa Szkocja zaczęła zajmować to samo terytorium, co dzisiaj prowincja Nowa Szkocja.