W latach 1962–1964 był asystentem i doktorantem w Instytucie Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego.
Od 1950 działał w Związku Młodzieży Polskiej, w 1956 był współzałożycielem Rewolucyjnego Związku Młodzieży, a następnie w 1957 wstąpił do Związku Młodzieży Socjalistycznej. W marcu 1957 wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Był członkiem komitetu uczelnianego PZPR na Uniwersytecie Warszawskim. W 1964 został wydalony razem z Jackiem Kuroniem z szeregów partii. Wykreślono go wówczas również z listy członków ZMS. W reakcji na wydalenie wystosowali List otwarty do partii, krytykujący linię polityczną PZPR. Usunięto go wówczas także ze studiów doktoranckich i z pracy, a w 1965 skazano na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Warunkowe zwolnienie uzyskał 3 sierpnia 1967, po 2 latach i 5 miesiącach pobytu w zakładzie karnym. Brał następnie udział w wydarzeniach marcowych w 1968, za co w 1969 ponownie został skazany na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności; został zwolniony we wrześniu 1971.