Od lipca 1972 do grudnia 1981 (formalnie do marca 1983) był zatrudniony w Instytucie Historii Kultury Materialnej Polskiej Akademii Nauk we Wrocławiu na stanowisku asystenta, adiunkta, a od marca 1981 docenta. W 1974 uzyskał stopień naukowy doktora na podstawie napisanej pod kierunkiem Aleksandra Gieysztora pracy pt. Organizacja gospodarcza państwa piastowskiego (X–XIII w.). Cztery lata później uzyskał stopień doktora habilitowanego na podstawie rozprawy poświęconej strukturom społecznym i gospodarczym Italii longobardzkiej i karolińskiej. Publikacja została wydana w Polsce oraz we Włoszech.

Podczas wydarzeń sierpniowych w 1980 przyłączył się do skierowanego do władz komunistycznych apelu 64 naukowców, literatów i publicystów o podjęcie dialogu ze strajkującymi robotnikami. W tym samym roku wstąpił do Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”, był autorem pomysłu przyjęcia przez związek terminu „Solidarność”, wykorzystywanego już w tytule biuletynu strajkowego. Wchodził w skład prezydium dolnośląskiego Międzyzakładowego Komitetu Założycielskiego, prezydium zarządu regionu, Krajowej Komisji Porozumiewawczej, brał także udział w I Krajowym Zjeździe Delegatów w Gdańsku. Był pierwszym rzecznikiem prasowym związku (jako rzecznik prasowy Krajowej Komisji Porozumiewawczej od listopada 1980 do kwietnia 1981).