Konfederacja Narodu (KN) – polska nacjonalistyczna organizacja konspiracyjna o charakterze polityczno-wojskowym działająca w latach 1940–1943.

Została utworzona w środowisku działaczy ONR-Falanga. Ta frakcja Obozu Narodowo-Radykalnego, kierowana przez Bolesława Piaseckiego, podczas okupacji niemieckiej uznawała rząd RP na uchodźstwie i współpracowała z Polskim Państwem Podziemnym. Program KN w pewnym zakresie stanowił kontynuację postulatów Falangi, aczkolwiek z innym akcentem na poszczególne punkty programu. Podczas gdy przedwojenny ONR-Falanga koncentrował się głównie na kwestii przejęcia władzy oraz wewnętrznej reorganizacji państwa, KN, której przyszło działać w warunkach okupacyjnych, skupiała się przede wszystkim na metodach pokonania okupantów, odzyskaniu przez Polskę niepodległości oraz opracowaniu wizji powojennego ładu międzynarodowego.

1940–1941 Geneza Konfederacja Narodu powstała we wrześniu 1940 r. ze zjednoczenia kilku organizacji konspiracyjnych. Miała zastąpić działające wcześniej Centralny Komitet Organizacji Niepodległościowych i Komitet Porozumiewawczy Organizacji Niepodległościowych jako siła scalająca organizacje niezależne od Związku Walki Zbrojnej, postrzeganego jako struktura związana z obozem sanacyjnym.