Po zabiciu kozła dochodziło do uczty.
Podobny opis uczty kozła znajduje się u Jana Łasickiego, który opisywał wierzenia Jaćwingów. Według jego relacji Jaćwingowie po zakończeniu żniw przeprowadzali uroczysty obrzęd, w czasie którego prowadzący obrzęd wurszajta kładł na ofiarnego kozła ręce, podnosił go do góry, wzywając bogów, a następnie opuszczał i rozpoczynał kazanie dotyczące znaczenia ofiary oraz śpiewanie hymnów. Po tym zabijano kozła i przystępowano do hucznej uczty.
Wurszait jest utożsamiany z wajdelotą. Uczta kozła, której przewodził wajdelota, była staropruską uroczystością dziękczynną, będącą odpowiednikiem dożynek. Zdaniem Pawła Kawińskiego w czasie uroczystości (przed złożeniem ofiary) wajdelota opowiadał zgromadzonym o czynach ich przodków i ich pochodzeniu. Zdaniem Kawińskiego wajdeloci byli zatem powiernikami wiedzy mitycznej, dbającymi o wierne przekazanie dziedzictwa kulturowego.