Obrzęd ten opisany jest u Szymona Grunaua, który w swojej relacji opisuje wydarzenia, jakie miały mu się przytrafić. Grunau miał natrafić na potajemne zebranie Prusów, do których stary wajdelota przemawiał po prusku. Wajdelota miał przewodzić obrzędowi tzw. wajdelotowania, w czasie którego siedział na wysokim krześle i wygłaszał do zgromadzonych kazanie, w którym pouczał Prusów o tradycji ich przodków i ich wielkich czynach, a także wyliczał zasady moralne i przykazania wiary. Potem dochodziło do rytualnego ofiarowania kozła, przed którym odprawiono modły, a ich uczestnicy wyznawali swoje grzechy przeciwko naukom wajdeloty. Po zabiciu kozła wajdelota miał pouczać grzeszników i dawać im rozgrzeszenie. Następnie przystępowano do pieczenia kozła i rytualnej uczty. Na relacje Grunaua powołał się w Adam Mickiewicz swoich przypisach do Grażyny.
Opis uczty kozła występuje również u Macieja Stryjkowskiego. Prowadzącego obrzęd nie nazywa on jednak wajdelotą, lecz wurszajtą. Według Stryjkowskiego Prusowie i Żmudzini raz do roku gromadzili się na obrzęd, w czasie którego wurszajta (z wiankiem na głowie) odprawiał modły nad kozłem lub bykiem, przyzywając pogańskich bogów i wypowiadał słowa, w których deklarował, że kozioł lub byk jest ofiarą przebłagalną.