Do Fairfaxa dołączył oddział z Taunton, dowodzony przez pułkownika Ralpha Weldona, następnie wysłany został w poszukiwaniu nieprzyjaciela. Gdy Fairfax dotarł do Yeovil 8 lipca wysłał kolejną grupę pod wodzą generała majora Masseya, by przeciwstawiła się dywersyjnym działaniom Goringa (które zakończyły się jednak następnego dnia zniszczeniem niektórych pułków kawalerii Rojalistów koło Ilminster). Fairfax natknął się na główne pozycje Goringa późno 9 lipca.

Bitwa Bitwa zaczęła się następnego dnia. Goring (3 000 jazdy, nieznana ilość piechoty) zajmował silną, zabezpieczającą tyły dla ewentualnego odwrotu, pozycję. Jego główne siły rozłożyły się na grzbiecie biegnącym z północy na południe, milę na wschód od Langport. Przed grzbietem była bagnista dolina, przez którą przepływała rzeczka o nazwie Wagg Rhyne. Tylko pojedyncza wąska alejka, z drzewami i żywopłotami po obu stronach, przebiegała przez bród rzeczki, dochodząc potem na szczyt grzbietu. Goring umieścił dwa lekkie działa na pozycjach umożliwiających ostrzał alejki. Wśród żywopłotów rozmieścił świeżo zaciągnięte jednostki walijskiej piechoty. Miał nadzieję, że Fairfax (20 000 żołnierzy) zostanie zmuszony do wykonania czasochłonnego głębokiego obejścia.