W latach 1930–1935 pełnił służbę w 55 Pułku Piechoty w Lesznie jako adiutant płk. Stefana Roweckiego. W 1935 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza.
W kampanii wrześniowej 1939 dowodził w stopniu majora III batalionem 2 pułku piechoty KOP (batalion KOP „Wołożyn”). Od grudnia 1939 działał w konspiracji jako komendant Obwodu IV Ochota Służby Zwycięstwu Polski (potem Związku Walki Zbrojnej). 19 września 1940 został zatrzymany przez Niemców w czasie łapanki. W latach 1940–1941 był więźniem KL Auschwitz. Dzięki straniom żony został wypuszczony i pod koniec 1941 roku ponownie objął stanowisko dowódcy Obwodu IV Ochota, ale już w stopniu podpułkownika.
W czasie powstania warszawskiego, po porażce powstańców podczas ataków na obiekty zajmowane przez Niemców na terenie Ochoty, w nocy z 1 na 2 sierpnia 1944 podjął decyzję o wyprowadzeniu 700 osób, żołnierzy i cywili, do Lasów Chojnowskich, skąd po spodziewanym dozbrojeniu z oczekiwanych zrzutów lotniczych mieli wrócić w późniejszym czasie do Warszawy. W trakcie wycofywania się pod dworem w Pęcicach doszło do starcia z Niemcami, w wyniku którego śmierć poniosło 91 powstańców (60 Niemcy rozstrzelali). Do Lasów Chojnowskich przedarło się jedynie około 400 powstańców.