W 1920 r. wraz z 1 pułkiem ułanów krechowieckich walczył z bolszewikami na froncie wołyńskim docierając do Białej Cerkwi nad Dnieprem. Podczas odwrotu walczył z 1 Armią Konną. Podczas ofensywy w sierpniu 1920 r. walczył w rejonie Zamościa, nad Bugiem i na Wołyniu.
Po wojnie ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty w Warszawie w stopniu podporucznika. Otrzymał przydział do kadry szwadronu zapasowego 3 dywizjonu taborów w Grodnie, w której został dowódcą plutonu a następnie szwadronu. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu podporucznika ze starszeństwem z dniem 1 lutego 1920 roku i 62. lokatą w korpusie oficerów taborowychLista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 286.. 15 września 1923 roku został „odkomenderowany w charakterze ucznia” do Szkoły Pilotów w Bydgoszczy. We wrześniu 1924 został przeniesiony z korpusu oficerów taborowych do korpusu oficerów aeronautycznych z równoczesnym wcieleniem do 4 pułku lotniczego i przydziałem do Wyższej Szkoły Pilotów na stanowisko oficera ewidencji materiałowej.