Do 1931 r. był instruktorem pilotażu w Wyższej Szkole Pilotów w Grudziądzu (przemianowanej wkrótce na Oficerską Szkołę Lotniczą i przeniesionej do Dęblina), następnie powrócił do Grudziądza, gdzie pełnił różne funkcje lotnicze. W 1933 r. dowodził 41 eskadrą liniową, plutonem w 43 eskadrze towarzyszącej, od 1934 r. w stopniu kapitana zastępca dowódcy dywizjonu. Od 1 września 1937 roku do 21 marca 1938 roku był dowódcą 43 eskadry towarzyszącej. dowódca II dywizjonu towarzyszącego w ramach Korpusu Interwencyjnego przygotowującego się do wkroczenia do Wolnego Miasta Gdańska. Aktywnie włączył się do zbiórki środków na Fundusz Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej.
W kampanii wrześniowej 1939 roku dowodził 46 eskadrą obserwacyjną. W ostatnich dniach sierpnia do jego eskadry włączono kadrę i sprzęt rozwiązanej 49 eskadry. Przejściowo pełnił obowiązki szefa sztabu dla 43 i 46 eskadry. Po bitwie nad Bzurą wraz z resztkami lotnictwa Armii „Pomorze” przedzierał się w kierunku Warszawy. Z resztek lotnictwa zorganizował eskadrę kombinowaną, którą dowodził w ostatnich dniach obrony Warszawy. Dwukrotnie dostał się do niewoli niemieckiej z której zbiegł. Po kapitulacji przebywał w kilku oflagach: Elsterhorst, Rottenberg IC, XIB Braunschweig.