Najdłużej (do 31 stycznia 1945 roku) przebywał w Oflagu II C Woldenberg, w którym zorganizował wykłady z zakresu taktyki lotniczej.
W 1945 r. przyjechał do Torunia, gdzie początkowo pracował w instytucjach cywilnych. Następnie wstąpił do LWP. Został szefem sztabu w 15 zapasowym pułku lotniczym w Radomiu. Od marca 1946 r. był wykładowcą w Oficerskiej Szkole Lotniczej w Dęblinie. W 1947 r. został przeniesiony do Wydziału Planowania Dowództwa Wojsk Lotniczych jako kierownik sekcji przemysłowej. Był współtwórcą koncepcji rozwoju przemysłu lotniczego i jego odbudowy. Następnie został zastępcą szefa, a wkrótce szefem Wydziału Planowania DWL.
2 czerwca 1952 r. przeniesiono go do rezerwy jako przedwojennego oficera, politycznie nie wzbudzającego zaufania. Następnego dnia został aresztowany. Wiązano go ze sprawą jego poprzedniego przełożonego i zarazem poprzednika na stanowisku płk. Stanisława Żymierskiego, brata Michała marszałka Polski. Po wymuszonych i obciążający go zeznaniach płk. Bernarda Adameckiego, wraz z Zygmuntem Sokołowskim, mjr. Konstantym Sabiłło i mjr. Romanem Kurkiewiczem w drugim procesie kadry kierownictwa lotnictwa, po brutalnym śledztwie 15 października 1952 r., został postawiony przed sądem i skazany na śmierć. Stracono go 28 kwietnia 1953 r. w więzieniu mokotowskim.