Anders Breivik, który uważał siebie za zbawcę białej rasy i Europy, twierdząc, że te cele osiągnie jedynie przez zamachy terrorystyczne); innym przykładem są dżihadystyczni islamiści, którzy często dokonują ataków samobójczych na niewiernych, uważając, że będą traktowani jako bohaterowie i otrzymają po śmierci nagrodę w rajuhttp://www.bbc.com/news/world-middle-east-30411519).

Według typologii przedstawionej przez Ronalda M. Holmesa oraz Stephena T. Holmesa zabójców masowych można podzielić na:

Uczniów – silna więź pomiędzy sprawcą a osobą wydającą polecenie dokonania zabójstwa, nieznajomość ofiar, chęć uzyskania wyższej pozycji w grupie i/lub uznania od mentora. Zabójców rodzinnych – znajomość ofiar, przekonanie, iż jest to jedyne „słuszne” wyjście z problematycznej sytuacji lub chęć uzyskania pieniędzy z polisy ubezpieczeniowej/uniknięcia odpowiedzialności finansowej w przypadku opuszczenia partnera i dzieci, celem rozpoczęcia życia z innym, nowym partnerem. Niezadowolonych pracowników – subiektywnie odczuwalne poczucie o niesprawiedliwym, złym traktowaniu przez pracodawcę (rzadziej współpracowników). Występowały również przypadki gdzie sprawcami byli klienci przedsiębiorstwa, a także brak powiązań z atakowanymi instytucjami. Głównym czynnikiem w tym typie jest frustracja z niepowodzeń życia zawodowego tj.