Osoby kierujące się motywami osobistymi nie ujmują ich zbrodni w ramach ogółu lub w imieniu jakiejś grupy ludzi, a wyłącznie w celach osobistych (np. Richard Farley dokonał zbrodni ponieważ nie chciał się pogodzić z odrzuceniem przez współpracowniczkę, w której był zakochany). Pseudo-komandosi działają jak samotne wilki, nie kierując się mainstreamowymi ideologiami politycznymi, a ujmują zbrodnię w imieniu grupy, którą uważają za uciskaną i której chcą przewodzić (np. Cho Seung-hui utożsamiający się z nurtem naśladowców masakry w Columbine i szkolnych wyrzutków do tego stopnia, że nazywał jej sprawców męczennikami)https://dx.doi.org/10.1177%2F0002764209332548.. Zabójcy kierowani chęcią sławy planują ich ataki w bardzo przemyślany sposób, stosują metody używane przez terrorystów i zazwyczaj są profesjonalnie wyposażeni, ale ich ataki później najczęściej okazują się motywowane chęcią zaistnienia w historii (np. James Holmes bardzo profesjonalnie przygotował atak na kino i używał nie tylko broni palnej, ale i granatów i gazu łzawiącego, ale jego atak, ukierunkowany na sławę, nie miał nic wspólnego z terroryzmem). Terroryści natomiast posiadają swoiste cele wyższe, które chcą osiągnąć wszelkimi środkami, w tym masową przemocą i morderstwami (np.