Podstawowymi wyrobami rękodzieła ludowego są tkaniny, hafty i koronki, stroje ludowe, wyroby kaletnicze, kowalskie i odlewnicze, wyploty ze słomy, wikliny i korzeni, galanteria drewniana, meble oraz wyroby garncarskie i ceramiczne.
Od połowy XIX wieku teoretycy sztuki podejmowali problem zanikania rękodzieła w warunkach industrializacji. W Anglii byli to John Ruskin i William Morris, w Niemczech Walter Gropius (idea sztuki życia codziennego).
Sztuka ludowa w Polsce Sztuka w życiu chłopstwa była zawsze obecna, choć jej największy rozkwit przypada na połowę XIX wieku dzięki zniesieniu pańszczyzny i uwłaszczeniu chłopów. Wyrosła z reguł kierujących wiejskim światem, opierała się na strukturze autorytetów i tradycji, wierze w prawa oraz reguły świata ludzi i przyrody. Sztuka ludowa jest efektem wykształconego u chłopstwa poczucia piękna, harmonii i symetrii, efektem ich potrzeb estetycznych i artystycznych. Była związana z warunkami klimatycznymi, ukształtowaniem terenu i surowcami naturalnymi oraz sposobem wyrażenia potrzeb artystycznych mieszkańców wsi. Miała też funkcjonalny charakter. Spajała członków danej społeczności lokalnej, dając im poczucie przynależności, identyfikowała i informowała mieszkańców zamieszkujących sąsiadujące ze sobą regiony. Osadzona była w tradycji regionu i miejscowym stylu.