W kulturze tradycyjnej jedynym sposobem zachowania wartości jest pamięć zbiorowa, dlatego indywidualna wyobraźnia artysty została podporządkowana zbiorowemu doświadczeniu. Zjawisko przyswajania nowych wzorów można dostrzec w asymilacji zapożyczeń. Ludność wiejska nie czerpała od razu w pełni nowej mody, przyjmując ją całkowicie, lecz dostosowywała ją do swoich możliwości i upodobań.
Sztuka ludowa obejmuje zarówno twórczość materialną – rzeźbę, malarstwo, tkactwo, haft czy ceramikę – jak i niematerialne formy ekspresji, takie jak muzyka, taniec, zwyczaje oraz obrzędy ludowe. Podział dziedzin sztuki ludowej to:
przedmioty powszechnie wykonywane w społeczności wiejskiej na własny użytek (charakterystyczne dla XIX w.) np. tkaniny, meble, kapliczki czy też rzeźba sakralna. Jednym z najpopularniejszych motywów był Chrystus Frasobliwy. wytwory będące efektem działania szczególnie uzdolnionych jednostek, tworzących często dla bliższego i dalszego otoczenia np. zdobienie izb, wycinanki czy plastyka obrzędowa, do której można zaliczyć: pieczywo obrzędowe wyrabiane z okazji świąt rodzinnych i dorocznych, pełniące funkcje magiczne i kultowe (np.