Katarzyny Dziewicy i Męczennicy, których klasztory znajdowały się w Braniewie, Lidzbarku Warmińskim, Reszlu, Ornecie i Dobrym Mieście.
Do końca XIX wieku czepce były stałym elementem stroju ludowego, później wyszły z użycia i zostały zastąpione już nie tak zdobnymi czepkami i chustami.
Haft Czepce warmińskie były dziełami sztuki hafciarskiej. Wykonanie ich było bardzo czasochłonne (ok. 200 godzin pracy), a zakup kosztowny. Haft wykonywany był ściegiem płaskim, wypukłym i bajorkiem. Używano złotych, srebrnych lub kolorowych jedwabnych nici, zależnie od zamożności właścicielki czepca. Tworząc wzory haftu, inspirowano się symboliką biblijną i obecnymi w kulturze ludowej motywami roślinnymi, takimi jak: drzewko życia, mirt pospolity, owoce granatowca właściwego, chaber bławatek, palmeta, lawenda, makówka, krokosz barwierski i goździki, które w gwarze warmińskiej były określane jako noliki. W niektórych czepcach kwiaty haftowano różnobarwnymi nićmi w motyw wianka lub bukietu oraz dodawano elementy zdobnicze takie jak cekiny, koraliki i kolorowe blaszki.