Przebieg prac budowlanych w 1941 roku Po zimowej przerwie prace wznowiono w marcu 1941 roku. Przy budowie umocnień pracowało ok. 140 000 żołnierzy i prawie 18 000 cywilnych specjalistów. W maju zwiększono liczbę pracujących. Do pracy zmuszano również tysiące mieszkających w okolicy budów osób. Ogrom wykonanej pracy oddaje sporządzona później przez Niemców inwentaryzacja. Zidentyfikowali oni ok. 1900 obiektów, w tym: 542 schrony dla broni maszynowej, 460 schronów obrony przeciwpancernej, 68 schronów artylerii fortecznej i 43 schrony dowodzenia. Naliczono również ok. 800 obiektów w budowie.
Założenia były o wiele większe. Brak czasu oraz sowiecka organizacja pracy uniemożliwiły ich zrealizowanie. Budowę opóźniały dostawy elementów uzbrojenia (zwłaszcza zestawów DOT-4), co spowodowało, że postawione w 1940 roku schrony nie zostały w pełni ukończone. Inspekcje dokonywane przez wyznaczone zarządy fortyfikacji z rozkazu Sztabu Generalnego wykazywały słabą dyscyplinę pracy, lekceważenie planów, nadużycia i samowolę. Częste były kradzieże i przypadki dewastacji umocnień przez żołnierzy i miejscową ludność. Do systemu umocnień włączono polskie fortyfikacje wybudowane na pozycjach SGO „Narew”. Pełną wartość bojową system umocnień stałych i polowych Linii Mołotowa miał osiągnąć wiosną 1942 roku.