Podczas wojny polsko-bolszewickiej był komendantem grup pomiarowych, początkowo na froncie północnym, a następnie od lipca do października na froncie środkowym. Dowodzone przez niego grupy pomiarowe zajmowały się głównie dostarczaniem map dla walczących wojsk, rzadziej z uwagi na manewrowy charakter działań, aktualizacją map i pracami geodezyjnymi.
Po powrocie z wojny polsko-bolszewickiej płk J. Kreutzinger został przeniesiony z Instytutu Wojskowo-Geograficznego do Wyższej Szkoły Wojennej na stanowisko wykładowcy terenoznawstwa i topografii wojskowej, opracował i wydał w tym okresie skrypty i artykuły, prowadził dodatkowo wykłady w Szkole Inżynieryjnej w Warszawie.
Po przewrocie majowym 1926 r. przez trzy miesiące był pełniącym obowiązki (p.o.) szefa, a od 4 listopada 1926 r. szefem Wojskowego Instytutu Geograficznego. Na tym stanowisku pozostał do czerwca 1932 r., następnie przez sześć miesięcy był w dyspozycji szefa Sztabu Głównego WP a z dniem 31 grudnia 1932 r. przeniesiony został w stan spoczynkuDziennik Rozkazów M.S.Wojsk. Nr 7 z 21.04.1932 r.. W 1933 r. powrócił do rodzinnego Ponieca, gdzie objął urząd wiceburmistrza.
Syn pułkownika, Eryk, był oficerem broni pancernej, w 1939 r. przedostał się do Francji, a po zakończeniu wojny zamieszkał na stałe w Ameryce Południowej.