Bardzo charakterystyczna jest opinia szefa Sztabu Głównego WP gen. J. Gąsiorowskiego przy wniosku o przyznanie J. Kreutzingerowi Orderu Odrodzenia IV Klasy w 1932 r.: Mianowany szefem WIG w 1926 r. Zreorganizował tę instytucję i swą sześcioletnią niezmordowaną pracą doprowadził WIG do pełni rozkwitu. Dzięki płk J. Kreutzingerowi WIG stoi w chwili obecnej na poziomie najlepszych instytucji zagranicznych, a nawet niejednokrotnie przewyższa je, o czym świadczą pochwały i cenne wyróżnienia WIG na zjazdach międzynarodowych w Belgradzie 1930 r. i Paryżu 1931 r.
Obecnie w wielu opracowaniach naukowych dotyczących geografii i kartografii spotyka się określenie, że był on twórcą całej współczesnej kartografii polskiej.
Płk J. Kreutzinger jest m.in. autorem podręczników: Topografia, wyd. Warszawa 1919 r.; Topografia. Pomiar i zdjęcia kraju, kartografia i wojskowe znaczenie terenu, wyd. Warszawa 1928 r.; oraz artykułów: Prace i zamiary Wojskowego Instytutu Geograficznego [w:] „Przegląd Geograficzny”1927, nr 7, s. 82–86; O typie polskiej mapy taktycznej [w:] „Wiadomości Służby Geograficznej” 1927, nr 1, s. 32–36; Prace Wojskowego Instytutu Geograficznego [w:] „Wiadomości Służby Geograficznej” 1927, nr 11, s.