Chemiczne osadzanie z fazy gazowej (CVD, z ) – metoda obróbki cieplno-chemicznej materiałów, służąca do nanoszenia cienkich powłok na obrabiany materiał w celu polepszenia albo zmiany właściwości fizycznych, chemicznych lub mechanicznych jego powierzchni.

Opis metody Metoda polega na wprowadzaniu do komory reakcyjnej najczęściej gazowych substratów, gdzie na gorącym podłożu zachodzą odpowiednie reakcje chemiczne. Tradycyjne metody chemicznego osadzania z fazy gazowej wymagają wysokich temperatur koniecznych do zajścia pożądanych reakcji (900–1100 °C lub większych), umożliwiających tworzenie się warstw, co znacznie ogranicza zakres stosowania tych metod. Do otrzymania produktów reakcji używa się różnych substratów gazowych i ciekłych – zwanych prekursorami – którymi mogą być m.in. wodorki, halogenki (głównie chlorki), karbonylki a także lotne związki metaloorganiczne i krzemoorganiczne. Prekursory w formie gazu lub pary doprowadza się do komory reaktora, najczęściej za pomocą obojętnych gazów nośnych (np. argonu lub helu) lub takich, które mogą brać udział w reakcjach chemicznych prowadzących do powstania warstw (np. azotu, metanu, wodoru lub amoniaku) lub mieszaniny tych gazów.