Bitwa pod Worcesterem – starcie zbrojne, które miało miejsce 3 września 1651 roku podczas angielskiej wojny domowej (1642–1651). Była ostatnią bitwą podczas angielskiej wojny domowej. W jej trakcie Oliver Cromwell, stojący na czele liczących 28 tysięcy żołnierzy wojsk parlamentu, pokonał króla Karola II, okrążając jego 16-tysięczną armię.
Inwazja na Anglię Z pomocą szkockich sprzymierzeńców Karol II usiłował odzyskać tron utracony po egzekucji jego ojca Karola I. Siłami szkockimi dowodził David Leslie, planujący walkę na terytorium Szkocji, gdzie mógłby liczyć na wsparcie miejscowych rojalistów. Karol II nalegał jednak na prowadzenie działań wojennych w Anglii. Sądził, że kampania Cromwella na północ od rzeki Forth, pozwoliłaby jego szkockiej armii, która była w tym momencie na południe od rzeki, dojść do Londynu przed Armią Nowego Wzoru (New Model Army). Miał nadzieję skupić wokół siebie nie tylko rojalistów, ale także angielskich prezbiterian. Liczył, że jego przymierze ze szkockimi prezbiterianami skłoni angielskich prezbiterian, by wesprzeć go w walce przeciw angielskim independentom, którzy urośli w siłę w ciągu kilku poprzednich lat. Przemarsz armii rojalistów przebiegł sprawnie, w ciągu tygodnia rojaliści przebyli 150 mil.