Także w ocenie tych działań nie ma jednolitego stanowiska wśród historyków, bowiem gdy Madelung dostrzega w tym jedynie nepotyzm mający na celu tylko dobro Umajjadów, to Della Vida stara się w tym widzieć także próbę ujednolicenia polityki rządu i ukrócenia zbytniej samodzielności namiestników poprzez mianowanie ludzi bliskich kalifowi. Także on jednak przyznaje, że polityka ta nie odniosła sukcesu, ponieważ zamiast zapewnić większy wpływ kalifa na namiestników doprowadziła do tego, że „role uległy odwróceniu i to kalif stał się przedmiotem wpływu swoich krewnych”. Muzułmańska tradycja szczególnie zgubny wpływ na kalifa przypisuje Marwanowi ibn al-Hakamowi, który miał być jego najważniejszym prywatnym doradcą i wykorzystał swoją pozycję do odwołania swojego ojca z wygnania, na które skazał go Mahomet.
thumb|upright=1.5|Kalifat ok. roku 650