Dopiero przywrócony na swoje stanowisko Amr pokonał Bizantyńczyków, którzy nie mając poparcia miejscowej ludności zdecydowali się ostatecznie odpłynąć z powrotem do Konstantynopola. Po ustąpieniu zagrożenia Abd Allah natychmiast został ponownie mianowany namiestnikiem. Z Egiptu dokonywał on dalszych podbojów na Zachodzie, zdobywając Trypolitanię i docierając aż do Ifrikijji, zaś w roku 652 doprowadził także do uznania zwierzchnictwa kalifa przez chrześcijańską Nubię. Prawdopodobnie w tym samym 645/646 roku Usman zastąpił będącego namiestnikiem Kufy Sad ibn Abi Wakkasa swoim przyrodnim bratem Al-Walidem ibn Ukbą, który niegdyś został ukarany za znieważenie Mahometa. Al-Walid ibn Ukba okazał się niekompetentny i musiał ustąpić w atmosferze skandalu w roku 650/651. Zastąpił go inny krewny Usmana, Sa'id ibn al-As. W tym samym roku Abu Musa al-Aszari został pozbawiony namiestnictwa Basry, a na jego miejsce został mianowany następny krewny Usmana, Abd Allah ibn Amir, który okazał się zdolnym wodzem i dokończył podbój imperium Sasanidów. W rezultacie tych nominacji, ponieważ jednocześnie Mu’awija cały czas rządził Syrią, w ciągu pięciu lat od objęcia władzy przez Usmana wszystkie stanowiska namiestników zostały obsadzone przez jego krewnych.