sawafi, rozległych dawnych ziem królewskich i posiadłości opuszczonych przez właścicieli, znajdujących się na podbitych terytoriach. Zgodnie z tradycją wywodzącą się od Mahometa ta ziemia powinna być podzielona jako łup pomiędzy wojowników, z wyjątkiem jednej piątej przypadającej Prorokowi. Za panowania Umara zdecydowano jednak, że nie zostanie ona podzielona, lecz będzie z niej utworzona własność komunalna (faj) mającą służyć miastom garnizonowym na terenach tych posiadłości. Usman zaczął dysponować tą ziemią całkowicie swobodnie, przyznając m.in. sawafi w Syrii Mu’awiji (661 – 680), kiedy ten zaczął się skarżyć, że nie jest w stanie zapłacić swoim żołnierzom. W Iraku Usman zaczął nadawać ziemię należącą niegdyś do Sasanidów jako ikta.
Historycy różnią się w ocenie działań Usmana w stosunku do sawafi. Według Wellhausena to Umar zapoczątkował politykę jedynie kontynuowaną przez Usmana, nie rozdzielając ziemi pomiędzy wojowników i tworząc faj. Caetani rozwinął tę linię rozumowania, twierdząc, że pierwsze nadania ikta były dokonywane już przez Umara.