W związku z tym nie istniała kwestia rezygnacji Usmana, kiedy stracił on zaufanie tych, którzy poparli jego wybór”.
Bardzo szybko po swoim wyborze Usman zapoczątkował działania, które spowodowały, że zaczęto go oskarżać o nepotyzm w stosunku do swojego rodu. Swobodnie dysponował on piątą częścią łupów wojennych, która zgodnie z „Koranem” należała się Prorokowi (chums), a przez Abu Bakra została uznana za udział muzułmańskiego państwa. Usman natomiast przyznał udział z łupów z Ifrikijji swojemu kuzynowi Marwanowi ibn al-Hakamowi (684 – 685). Także oazę w Fadaku i posiadłość w dolinie Mahzur w okolicy Medyny, stanowiącą niegdyś majątek Mahometa, a przez Abu Bakra zaliczone do sadaka, czyli funduszu na rzecz całej wspólnoty muzułmańskiej, zostały przez Usmana oddane odpowiednio Marwanowi i jego bratu Harisowi. Według Az-Zuhriego w odpowiedzi na krytykę tych posunięć Usman miał odwołać się do wersetów „Koranu” nakazujących Prorokowi przekazywanie części należnych mu dochodów swoim krewnym. Tym samym Usman nie tylko uznał się za spadkobiercę szczególnych praw Mahometa, ale także traktował swój ród tak, jakby ten był rodem Proroka, okazjonalnie wypłacając jego członkom ze skarbu państwa ogromne sumy według własnego uznania. Jeszcze poważniejsze konsekwencje miała polityka Usmana w stosunku do tzw.