Rada miasta, która dopiero w 1875 otrzymała prawo głosu w sprawie dworca, domagała się ponadto odsunięcia nowego dworca na zachód od plantów, na tzw. Galgenfeld (Pole Szubieniczne). Na terenie dawnych dworców zachodnich miała powstać nowa dzielnica. W 1881, w rozpisanym w celu wyłonienia projektanta dworca pierwszym konkursie architektonicznym w Niemczech, zwyciężył , u którego następnie zamówiono projekt i realizację budynku wejściowego. Laureat drugiej nagrody, z Berlina, który specjalizował się w budownictwie stalowym, został inżynierem nowoczesnych stalowych hal peronowych.
Budowa dworca 18 sierpnia 1888 po tylko pięciu latach budowy otwarto Centralbahnhof Frankfurt. Już w dniu otwarcia, wieczorem jeden z wjeżdżających pociągów nie zahamował i przejechał przez kozioł oporowy, niszcząc nawierzchnię peronu poprzecznego. Uszkodzeniu uległa także lokomotywa. W kolejnych latach powstała Dzielnica Dworcowa, położona na wschodnim przedpolu nowego dworca, całkowicie zabudowana do około 1900 roku. Aż do zbudowania dworca Głównego w Lipsku w 1915 dworzec Główny we Frankfurcie był największym dworcem kolejowym Europy.