Charakterystyka twórczości Giovanni Trevano przybył do Krakowa jako twórca ukształtowany. Jego pierwsze realizacje związane z mecenatem królewskim zapewniły mu w 1. ćwierci XVII w. pozycję czołowego architekta w Rzeczypospolitej. Do architektury polskiej wprowadził najnowsze prądy zaczerpnięte z rzymskiego środowiska Carla Maderny, a stosowany przez niego repertuar form zdominował na lata twórczość miejscowych artystów. Pracował dla dworu królewskiego, duchowieństwa i mieszczaństwa. Przypuszczalnie prowadził duży warsztat, współpracując głównie z osiadłymi w Krakowie muratorami z północnej Italii. Na podstawie analizy stylistycznej poświadczonych źródłowo i przypisanych mu dzieł można uznać, że z powodzeniem adaptował lub przebudowywał starsze budynki i włączał je do nowych struktur, tworząc nowe, jednorodne stylowo założenia. Jego budowle odznaczają się spójnym charakterem i wydają się jednolite, mimo często zachowywanych wcześniejszych podziałów zewnętrznych i wewnętrznych w adaptowanych budynkach. Z projektem lub warsztatem Trevana należy również łączyć liczne wyroby kamieniarskie, głównie wczesnobarokowe portale oraz charakterystyczne «uszate» obramienia okien. Stosował m.in. piaskowiec, marmur, w tym bardzo rozpowszechniony za panowania Wazów tzw. marmur dębnicki.